Winterwarmte. Vlaardingen, 12 maart 2006
Vroeg in de middag van 26 februari kwam ik thuis van de Dichtersmarathon, een evenement dat georganiseerd werd rond het 100 jarige bestaan van de Haagsche bibliotheek. Het was een zonnige maar koude bedoening geweest. Nauwelijks terug in mijn warme huis ging de telefoon. Hijgend en mij daarvoor excuserend nam ik op. Een stem stelde zich voor als Sander Groen van Winterwarmte, vertelde mij dat hij mij had gevonden via www.podiumzoeker.nl en vroeg mij of ik op 12 maart in Vlaardingen bij een Piet Paaltens special wou komen optreden. 'Vlaardingen, nooit geweest en woonde daar niet Benne van der Velde?'. Er klonk een bevestigend antwoord gevolgd door 'die is weer terug en komt ook'. Meer uitleg was voor mij niet nodig. 'Ja is goed' zei ik dus. 'Dan wou ik het ook nog over geld hebben, dan hebben we dat maar gehad', klonk Sander nog. O ja geld. (soms vergeet ik dat ik ook rekeningen moet betalen). We waren het vrij snel eens daarover.
Ik besloot een set te maken van gedichten en liedjes die een geheel zouden vormen. Omdat ik 2 keer 10 minuten mocht zou ik in de 2e helft beginnen met teruggrijpen waar ik in de eerste helft begonnen was. De uiteindelijke set zag er als volgt uit.:
Eerste helft:
1 Zes (gedicht) - een terugblik op mijn jeugd
2 opening -cabaretesk stukje
3 4 touwtjes (gedicht) - een andere terugblik op mijn jeugd
4 Drummers (gedicht) - een ode aan alle drummers
5 4 touwtjes vervolg - over onvoorwaardelijke moederliefde
6 Scheveningen (gedicht) - over hoe God Scheveningen schiep
7 Haags regenliedje (lied) - over een stadswandeling
Tweede helft:
1 laatste zin Haags regenliedje
2 Overjas (lied) - over wat overblijft
3 Kreintje (gedicht) - over ouderdom en eenzaamheid
4 Nu later (lied) - over liefde die de vergankelijkheid overwonnen heeft
5 Kreintje vervolg - over bezinning
6 Vaderland (lied) - over liefde
7 Nee dan Japan (gedicht) - over seks
Na enig oefenen was ik de sets meester en naar mate 12 februari dichterbij kwam kreeg ik er steeds meer zin in. Uiteindelijk was het zover. Ik had mij in de tijd vergist waardoor ik een uur eerder zou aankomen. Dat realiseerde ik mij natuurlijk pas toen ik bepakt en wel enige honderden meters van mijn huis was. Ach de zon scheen en het liet me meer tijd om Vlaardingen eens te bezichtigen.
De reis ging voortvarend. Via Schiedam richting Hoek van Holland. Het station waar ik al een paar keer voorbij gekomen was was nu mijn eindhalte. Sander had mij voorzien van een goede routebeschrijving. Het uur extra was zo voorbij. Vlaardingen is een mooie stad. De haven die direct te zien is als je het station uitloopt is een plek waar ik met gemak uren had kunnen vertoeven. En zondagsrust. Sinds mijn bezoek aan Vlaardingen ben ik voor zondagsrust. Niet omdat God of wie dan ook dat zou willen maar, het heeft iets. Bovendien is het in het voordeel van de cultuur in zijn algemeenheid als de winkels gesloten zijn.
Op de afgesproken tijd kwam ik uiteindelijk bij Cafe de Steeg. Op een poster zag ik mijn naam prijken (onder die van pastoor drs. P. Van Tilburg, Benne van der Velde en Pons & Swaneveld). Ik wist dat ik hier hoorde te zijn. Klein, knus, gezellig, vriendelijke bediening en voldoende ijsthee. Ja ik wist nogmaals dat ik hier hoorde te zijn. Achtertrin stond een geluidsinstallatie, waar Pons en Swaneveld druk aan het soundchecken waren (Later was een van die heren zo vriendelijk mij te helpen bij het afstellen van het geluid voor en tijdens mijn optreden). De organisatie en presentatie was in handen van Sander Groen die zijn vak verstond. Niet alles ging even strak maar storend was dat niet.
Ik mocht openen (als eerste artiest) en deed dit met 'Zes'. Met dit lange gedicht wist ik ook hier de aandacht te pakken en een sfeer neer te zetten. Het is daarom dat ik vaak voor dit gedicht kies als opener. Vanuit dat gedicht kan ik alle kanten op. Er was niet veel publiek, toch was het cafe goed gevuld. Het publiek dat er was luisterde stil en aandachtig. De 'Scheveningse frâh' uit 'Scheveningen' leverde me de vertrouwde lachsaldo op. Bij Haags regenliedje was ik vergeten dat ik de volumeknop van mijn gitaar moest opendraaien (maar niemand had de onderbreking bij het intro in de gaten). Aan het eind. Gelukkig! Geklap...
Na mij mocht pastoor drs. P. Van Tilburg. Terwijl ik dacht 'hemel, die zal niet blij zijn met mijn Scheveningen gedicht' opende hij met dat hij niets meer over God en aanverwante zaken hoefde te vertellen omdat mijn gedicht de lading volledig dekte. Was het ijs gebroken? Ja, zo zou later blijken. De pastoor trakteerde ons op een verhaal over het leven van Piet Paaltjens/ François Haverschmidt. Wat een verteller! Als komiek zou de pastoor het ook zeker goed gedaan hebben. En toch kwam zijn boodschap goed over.
Benne van der Velde las gedichten voor uit een bundel van Piet Paaltjens. Ik ben een bewonderaar van de voordrachtstijl van Benne. Hij weet op een rustige manier sympathie op te brengen voor hemzelf en voor hetgeen hij vertelt. Het komt denk ik mede door zijn intonatie.
Het duo Pons & Swaneveld bracht met 2 gitaren en 2 stemmen iets bijzonders. Ik ben een liefhebber van samenzang. Met extra belangstelling keek en luisterde ik dus naar wat ze deden. Er valt een hoop te leren van artiesten zoals zij. Ook de wisselwerking tussen beide heren kwam goed over.
In de pauze, nadat ik Benne had overvallen om zijn bundel 'Opgeruimd razen' te ruilen voor mijn cd 'Liederlijk dichtdoen', werd ik aangesproken door de pastoor. Hij wou met mij een lied over Piet Paaltjens maken. 'Nu?!' vroeg ik hem nog ietwat verward. 'Ja nu!' Ik vroeg hem of hij er mee kon leven dat ik een simpel bluesmelodietje in zou zetten, iets wat hij uitstekend vond en aldus geschiedde. De pastoor bleek een vaardige schrijver. En zo stonden we aan het eind van de tweede helft samen op een podium. Hij zingend en ik gitarend.
In de trein terug dacht ik: ik moet eens vaker naar Vlaardingen.
Ja....
Nee....
Ik weet het niet, dus ik vroeg het wat mensen